BLOGS

Vutter: helaas niet duurzaam

De oproep aan vervroegd uitgetreden docenten om terug te keren naar het onderwijs heeft gehoor gekregen. Sterker nog, ik heb zo’n vutter voor de klas. Tegen mijn verwachtingen in is hij goed, écht goed.

Aan het begin van het jaar kreeg ik te horen dat de docent van een van mijn geliefde bètavakken onverhoeds was uitgevallen. Nu is dat binnen mijn school – die 1400 leerlingen telt – nog geen drama. Toen echter de vervangende docent door een ongelukkige val ook uitviel moest men zich toch even stevig achter de oren krabben. Na nog een tijdelijke vervanger te hebben gehad werd een structurele oplossing voor de rest van het jaar bedacht: we kregen weer een vutter voor de klas.

In het begin was ik net als velen uit de klas kritisch. Men dacht: “Niet weer een slechthorende, verschrompelde en verstrooide leraar. Of zo eentje die beweert dat zijn methode goed is, alleen omdat hij het al dertig jaar zo heeft gedaan.” Gelukkig zat iedereen er naast, het is namelijk een goede docent.

Toegegeven, hij is wat oud en maakt af en toe een verstrooide indruk of een slordigheidsfoutje in zijn berekening. Maar dit compenseert hij echter ruimschoots door zijn routine en het vermogen om leerlingen goed aan te voelen. Door de jaren heen weet hij hoe leerlingen werken en wie zijn huiswerk wel maak en wie niet. Hij weet hoe je de aandacht trekt en respect afdwingt. Én hij weet hoe je zelfs het abstractste begrijpbaar kan visualiseren.

Realistisch als ik ben weet ik ook dat vutters niet het eeuwige leven hebben. We moeten beseffen dat we ook dit geval moeten spreken van tijdelijke oplossingen, ze blijven immers niet langer dan vijf jaar. Om de structurele tekorten binnen het lerarenbestand aan pakken zijn sterkere maatregelen nodig. Te beginnen met een investering in de opleiding van de docent. Want als iedereen die van een lerarenopleiding afkomt zo kon doceren als mijn ‘nieuwe’ docent, was het onderwijs opeens een stuk aantrekkelijker. Voor zowel leerling als leraar.